Било како било, новата песна на Testament, "Infanticide A.I." ја слушнав веројатно меѓу последните луѓе на планетава. Звучи, како што звучи,
Било како било, новата песна на Testament, "Infanticide A.I." ја слушнав веројатно меѓу последните луѓе на планетава. Звучи, како што звучи, бескомпромисно добро, а рака на срце, па и не ми е интересно секогаш да се пенам анализирајќи какви елементи имало во песната бла, бла бла... Едноставно, песната е одлична. Ама не е одлична зашто звучи како што звучи, туку зашто има огромна тежина што и ја дава текстот. Додека ја слушав (не знам колку пати досега) ме заинтересира да ги разгледам коментарите на Youtube и тука ме удри у глаа грдата реалност во која живееме. Илјадници коментариколку била добра песната, колку бил добар Сколник, каков бил Били, како свирел Стив, како имало елементи на блек метал и не знам уште што. Не можам да се сетам дали воопшто некој кажа збор (не дај боже, два) за текстот. Не е новитет тоа што фановите генерално игнорираат за што се збори во некој текст ама па тоа тотално игнорирање е толку дебилно што неам доволно пари за тастатури колку што би сакал да испоштракам „реферати“ за тоа. Како бе, мајку му, текстот никогаш да не се вреднува како интегрален дел од нечие дело? До кога ќе се репродуцираат генерации што само ќе слушаат музика и ништо повеќе? Со вакво капитално дело (ко шо е текстот на песната) у уши, мозок и синапси не може да се налета на некаква поинаква реакција?
Може и сам да си одговорам, не е проблем, еве го одговорот:
„Predatory mastermind A.I.
Creating children of their own design
Machine’s programmed to replace the soul
A false future we cannot control“.
Ако остатокот од албумот е толку добар како песнава, апсолутно е неважно кога ќе излезе, само нека излезе!
Пријатен остаток од вечерта...